Believing and Complying with what is stated

గురు బ్రహ్మ గురుర్ విష్ణుః గురుర్ దేవో మహేశ్వరః

గురు స్సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ తస్మై శ్రీ గురవే నమః

శుక్లాం బరధరం విష్ణుం శశివర్ణం చతుర్భుజం

ప్రసన్న వదనం ధ్యాయేత్ సర్వ విఘ్నోప శాంతయే

శ్రుతి స్మృతి పురాణానాం ఆలయం కరుణాలయం

నమామి భగవత్ పాదం శంకరం లోక శంకరం

ఓం నమః శివాయ

The following is from the third Anuvaaka of Rudram. This is recited whenever we take part in Rudhraabhishekham. There are some spelling mistakes, which have been underlined and most importantly, I could not get the udaarthaas and anudaarthas typed and I shall be pardoned for this mistake.

నమ స్సహమానాయ నివ్యాధిన ఆ వ్యాధినీనాం పతయే నమో

నమః కకుభాయ నిషన్ఘినే స్తేనానాం పతయే నమో

నమో నిషన్ఘిన ఇషుధిమతే తస్కరానాం పతయే నమో

నమో వంచతే పరివంచతే స్తాయూనాం పతయే నమో

నమో నిచేరవే పరిచరాయారాన్యానాం పతయే నమో

నమ స్సృకావిభ్యో జిఘాగుమ్ సాధ్భ్యో ముష్ణతాం పతయే నమో

నమో సిమధ్భ్యో నక్తం చరద్భ్య ప్రక్రున్తానాం పతయే నమో

నమ ఉష్ణీషినే గిరిచరాయ కులున్చానాం పతయే నమో

In a nutshell, the above anuvaaka implies that we should see god in everything and every person including bad people, because God is all pervasive. The above anuvaaka talks about various types of bad people – thieves, dacoits, cheaters, tricksters, robbers, murderers. We are saluting to the God who is present in all these human beings. Abiding by this is probably very difficult than reciting this.

Once Sri Ramana Maharshi was sitting in his hut with couple of his disciples in the late evening time. Two thieves walked into the hut with knives and face masks. Sri Ramana Maharshi immediately got up and welcomed them. The thieves shouted at him saying that they are thieves and that he should be scared of them and sit in the corner, otherwise they would harm him. Unperturbed by that, Sri Ramana Maharshi said, “Why should I be scared of you? You are also God. If you decide to harm me, who am I to stop you?” The thieves asked Sri Ramana Maharshi to turn the other way and Sri Ramana Maharshi did as instructed. The disciples were itching to run out and seek help so that the thieves could be nabbed within no time. But Sri Ramana Maharshi was totally against that and asked them to stay there. One of the thieves hit Sri Ramana Maharshi with a stick on his knees from behind and he fell down on the ground. Having found nothing in that Sanyaasi’s hut, the thieves left the place. But Sri Ramana Maharshi did not have an iota of ill feeling against the thieves and told his disciples that Lord Shiva wanted his body to receive that hit and he is no body to act against that.

Such is the state of great people who believe and feel each and every letter and word and not just recite it.

సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు

PS: There could be typos and other mistakes in telugu and english, kindly pardon me with big hearts.

The story of kabandhudu

గురు బ్రహ్మ గురుర్ విష్ణుః గురుర్ దేవో మహేశ్వరః

గురు స్సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ తస్మై శ్రీ గురవే నమః

శుక్లాం బరధరం విష్ణుం శశివర్ణం చతుర్భుజం

ప్రసన్న వదనం ధ్యాయేత్ సర్వ విఘ్నోప శాంతయే

శ్రుతి స్మృతి పురాణానాం ఆలయం కరుణాలయం

నమామి భగవత్ పాదం శంకరం లోక శంకరం

ఓం నమః శివాయ

After Ravana abducts Sita, Sri Rama and Lakshmana go out in search of Sita in the dense forest of Dandakaaranya. At one point they see a strange creature under a tree. This creature neither has a head nor legs. While they remain bewildered long arms reach them and grab both of them. Then they realize that this creature (a Raakshasa) has its head in the torso with a single eye and the legs are also tucked inside the torso.

Lakshmana realizes that his end is not too far and advises Sri Rama to take care of himself and makes some parting statements. Then the Raakshasa speaks up and states that he is going to eat both of them immediately.

Sensing the danger, Sri Rama immediately instructs Lakshmana to cut the arm of the Rakshasa, in which he got captivated. Both of them with a single stroke cut the arms of that Rakshasa. Seeing this Kabandhudu is shell shocked.

Then the Raakshasa asks them who they are. Lakshmana gives a very quick introduction about themselves (This is one interesting thing in Raamayana. Many characters provide information which is just adequate for that situation. For example in this case Lakshmana doesnt talk about Kaikeyi or Bharatha or losing the kingdom etc). Then the Rakshasa mentions that his name is Kabandhudu and provides more details about him.

“Once upon a time I used to be an extremely handsome person. I was a Kaamaroopi too (he could get the avatar of any creature he wishes). I used to change myself into a horrifying Raakshasa and used to scare all the rishis and munis in the forest. Once a rushi  got upset with my stupid act and cursed me, “You would remain with this same Raakshasa avatar and would not be able to change back.” I got scared and pleaded with the Rushi for a saapa vimochanam (reversal of the curse). “Long time later Sri Rama and Lakshmana would come into this forest and they would cut your arms. That’s when you would regain your original avatar”.

After that I started doing Tapasya for Brahma. I got a boon from Brahma that I would lead a very long life. With this boon I became over confident and waged a war on Indra. Indra used his Vajraayudham and hit hard on my head and my head got tucked into my torso. He hit on my legs and they got tucked into my torso. I was devastated with that and requested him to kill me. He said that Brahma’s words cannot go wrong and left me like that. Then I asked him how I would be able to feed myself without legs to move around. Then he gave me extremely long arms with which I can scout for animals miles away with my arms and eat them. I have been surviving for a very long time and have been waiting for you. Please kill me and perform last rites for my body so that I can regain my original form. With the current form I wont be able to help you much, but once I regain my original form I will certainly be of some help to you in searching for your beloved wife.”

Once Sri Rama and Lakshamana killed him and performed the last rites, Kabandhudu regained his original form and he was the one who suggested that they travel towards Rushya mookha parvatam and make friends with King Sugreeva. He said that Sugreeva will certainly be instrumental in their search for Sita.

Our strengths can become over weakness if they are misutilized. This story very clearly shows how Kabandhudu misused his Kaamaroopi powers to land himself in trouble.

Inspite of that once he got a boon from Brahma instead of utilizing it properly, he went after Indra and landed in a much bigger trouble. With more power comes more responsibility.

సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు

PS: There could be typos and other mistakes in telugu and english, kindly pardon me with big hearts.

Faith in God

గురు బ్రహ్మ గురుర్ విష్ణుః గురుర్ దేవో మహేశ్వరః

గురు స్సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ తస్మై శ్రీ గురవే నమః

శుక్లాం బరధరం విష్ణుం శశివర్ణం చతుర్భుజం

ప్రసన్న వదనం ధ్యాయేత్ సర్వ విఘ్నోప శాంతయే

శ్రుతి స్మృతి పురాణానాం ఆలయం కరుణాలయం

నమామి భగవత్ పాదం శంకరం లోక శంకరం

ఓం నమః శివాయ

Once upon a time a pottery maker used to live in a small village near Srikakulam. This guy used to make his livelihood by making pots, more importantly used to sell them at a price with appropriate profit to ensure that the basic needs of his family are taken care of without being greedy. He was a great bhaktha of Lord Siva. In the same village there used to be a very old temple of Lord Siva. He used to go there frequently as well.

The couple was not blessed with a child for a long time. One day, the husband prayed for Lord Siva and took a vow that he would make a nice pot for the Lord, if Lord Siva gives him a baby boy.

Lord Siva blessed him with a baby boy few months later and the couple was extremely happy. With great dedication and gratitude, the husband started working on a pot. After few days he finally made a nice looking big pot and he was very happy with that and decided to give that to Lord Siva.

One fine day he took that big pot to the temple and wanted to put it inside the Garbha Gudi. He realized that the pot he made was bigger than the width of the door opening. He tried different ways to get the pot inside, but the pot was too big to be taken inside. After spending quite some time in trying to get that inside, he gave up. He became upset that Lord Siva was not accepting his gift. He left the pot outside the door and went to his home. He brought his new born son to the temple and put the baby in that pot. He looked at Lord Siva and said, “If you don’t like my gift and will not accept it, I will also not accept your gift. You take back your gift and after that I will take back mine.”

Saying this he left the kid in the pot and left the temple and went home. When asked by wife he told her that he returned Lord Siva’s gift as Lord Siva did not accept their gift.

When the couple woke up in the morning, they heard a baby crying outside their house. They opened the doors and saw their son at their door step. The husband picked the baby and went inside. When the wife asked him as to how the baby came back, the husband responded, “Lord Siva must have accepted my gift and took it inside and so gave our child back to me.” He did not even bother to visit the temple immediately to verify. Not surprisingly, the pot moved to a place behind the Siva linga in the temple by the time the priests opened the temple in the morning.

Even today, that pot is still present in the temple behind the Siva linga and it can be very easily observed that the size of the pot is bigger than the door opening. People who do not have children should drop something (I forgot what) in that pot with a sincere wish, coupled with faith, and they will be blessed with children.

This place is Sri Mukha Lingam in Srikakulam district. This is also called kotilinga kshetram. Apparently around one crore of siva lingas are present within a radius of some 8 or 10 km of this Sri Mukhalinga Kshetram.

సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు

PS: There could be typos and other mistakes in telugu and english, kindly pardon me with big hearts.

Sentence Framing and the order of speaking

గురు బ్రహ్మ గురుర్ విష్ణుః గురుర్ దేవో మహేశ్వరః

గురు స్సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ తస్మై శ్రీ గురవే నమః

శుక్లాం బరధరం విష్ణుం శశివర్ణం చతుర్భుజం

ప్రసన్న వదనం ధ్యాయేత్ సర్వ విఘ్నోప శాంతయే

శ్రుతి స్మృతి పురాణానాం ఆలయం కరుణాలయం

నమామి భగవత్ పాదం శంకరం లోక శంకరం

ఓం నమః శివాయ

When Hanuma goes to Lanka in search of Seetamma, after searching everywhere and not finding her anywhere gets disappointed. But then decides to search all over again with renewed determination and with a simple change of his mental set up, he immediately finds her under the sisupa vruksham in Ashoka vanam.

He gets down the tree and realizing that she is under great stress with no trust on anyone asks her the following question, knowing fully well that she is seetamma.

“అమ్మ! నువ్వు దేవతలకి చెందినదానవా? యక్షులకి చెందినదానవా?, గంధర్వులకి చెందినదానవా? వశిష్టుడు మీద అలిగి వచ్చిన అరుంధతివా? అగస్త్యుడు మీద అలిగి వచ్చిన లోపముద్రవా? నీ పాదములు భూమి మీద ఆనుతున్నాయి. కనుక నీవు దేవతా స్త్రీవి కావు. నీలో రాజ లక్షణాలు కనపడుతున్నాయి. క్షత్రియ వంశానికి సంబంధించిన ఒక రాజు ఇల్లాలి వని అనుకుంటున్నాను. నువ్వు కాని జనస్థానం లో రావణుడి చేత అపహరించబడిన సీతమ్మవి కాదు కదా?”

To the above question, seetamma responded in the following way.

“

1.    ఈ ప్రుధివిని పాలించిన గొప్ప రాజైన దశరథ మహారాజు కోడలిని

2.    విదేహ వంశ ప్రభువైన జనక మహారాజు కూతురిని.

3.    నా పేరు సీత.

4.    గొప్ప బుద్ధిశాలి అయిన రాముడి ధర్మ పత్నిని.”

The above conversation very simple and straight forward. But under the circumstances, there are lots of things to learn from the above conversation. Let’s look at Hanuma’s question first.

·         Talking politely to someone is very important, especially when the other person is under stress and suspicion.

·         By talking about great people like Vasishta, Agasthya, Arundhati etc, it would appeal to seetamma. Since last 10 months in Lanka, Seeta never heard of such things except about Raavana. Based on the appealing factor of the other person, conversation should be initiated so that the opposite person can gain confidence in answering to us.

·         Talking about Devathas, shows the knowledge levels of Hanuma, which would instill confidence in seeta that he is not just another Raakshasa (or Raavana himself) who knows only to flatter Raavana.

·         Though he clearly knows who she is, he still asks her if she is actually her. When we make people provide answers that we know it makes them more confident and they will know that we are not assuming anything on their behalf. This is a very important attribute while speaking. State assumptions, if you make any, rather than just assuming and speaking based on your assumptions.

Obviously that gave lot of confidence to Seeta about Hanuma and she gave her response. Look at the order of her response.

1.    A married woman should always first say whose daughter in law she is.

2.    Followed by whose daughter she is. (I am daughter/son of so and so. Not My father’s name is so and so)

3.    She then states her name, which is less significant than the above two.

4.    Finally, she states whose wife she is. Not who her husband is. Most importantly, it’s not about providing the name of her husband, but more importantly stating an attribute of her husband.

Framing of sentences, order of those are very important, which will make our speaking very pleasant and more importantly correct as per the sanaatana dharmam.

సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు

PS: There could be typos and other mistakes in telugu and english, kindly pardon me with big hearts.

The trait of Listening and Implementing

గురు బ్రహ్మ గురుర్ విష్ణుః గురుర్ దేవో మహేశ్వరః

గురు స్సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ తస్మై శ్రీ గురవే నమః

శుక్లాం బరధరం విష్ణుం శశివర్ణం చతుర్భుజం

ప్రసన్న వదనం ధ్యాయేత్ సర్వ విఘ్నోప శాంతయే

శ్రుతి స్మృతి పురాణానాం ఆలయం కరుణాలయం

నమామి భగవత్ పాదం శంకరం లోక శంకరం

ఓం నమః శివాయ

When sita got abducted by Dasagreeva (Raavana), she used to live under the Sisupaa vruksham. Since she refused to live in the palace, Raavana made her stay there in Ashoka vanam. This tree has special medicinal powers by which one does not fall sick. So, Raavana wanted to ensure that Sita doesn’t fall sick so that whenever she changes her mind, she will be in good health.

Raavana used to visit her pretty regularly seeking her consent to abandon Rama. There is a reason why Raavana never tried force on Sita. This will be mentioned in another article soon. Sita always used to place a piece of grass between her and Raavana before responding/talking to him. Multiple explanations have been given for that act of Sita and let me not get into that now.

Anyway, so Sita asked Raavana,

“Don’t you have any one to give you good advices?

If there is someone to advise you, is your problem not listening?

If you listen, do you not attempt to implement those advices?

Where’s your problem?”

The above set of questions is very important for every human being. Unless we Get proper advice, listen to those carefully and understand, implement those, we will not be able to lead a righteous life. Lets look at couple of instances in Raamaayana.

When Sri Rama and Lakshmana realize that Sita is not there, once they return killing Maareecha, Raama goes through multiple feelings at the same time and one after the other – anger, depression, helplessness, hopelessness etc. After some time anger takes over him completely and he says,

“ధర్మం పట్టుకొని కూర్చున్నానని ఈ లోకం నేను చేతకాని వాడినని అనుకుంటోంది. సీత ఏమయ్యింది అని అడిగితే ఎవ్వరూ సమాధానం చెప్పటం లేదు. కొంత సేపు ధర్మం పక్కన పడేసి ఇప్పుడే నా ప్రతాపము ఏంటో ఈ మూడు లోకాలకి చూపిస్తాను. బాణ వర్షం కురిపిస్తా. లోకాల్ని నాశనం చేస్తా. చూడు లక్ష్మణా!”

If Sri Rama had actually done that everything would have been destroyed. Lakshmana got scared and started pacifying Sri Rama. He reminded Sri Rama of his greatness, his abilities and more importantly his virtues and importance of abiding by Dharma. After listening to Lakshamana, Sri Rama said, “Very well said Lakshmana. I should not leave Dharma aside and destroy the world.” Saying this he immediately got back to normalcy.

This is the greatness of Sri Rama. When he is told about his mistake, he gracefully accepts it irrespective of who tells him and attempts to correct that.

Now, lets look at another character – Raavana. He comes to Maarecha and tells him that he should help him in distancing Sri Rama and Lakshmana from Sita so that he can abduct Sita.

Maareecha is a strange bhaktha of Sri Rama. From the time he got hit by Sri Raama’s Maanavaastram he becomes scared of Sri Rama. He sees Sri Rama everywhere. He becomes a taapasi and lives in continuous fear of Sri Rama and doesn’t want to do anything cruel lest Sri Rama should come back and kill him.

He was the first one to describe Sri Rama with the famous phrase,

“రామో విగ్రహవాన్ ధర్మః”

Maareecha tries his level best to convince Raavana that he should not attempt at abducting sita. He reminds Raavana about his fate, 14000 raakshasas (including Khara Dooshana) who got killed by Rama alone, Taataki, Soorpanakha etc.

Raavana dismisses him saying that Maareecha is no more a brave Raakshasa and is in fact a timid person and that he would kill him if he doesn’t listen to him to do the deer act.

Maareecha finally yields to him because, he feels that it’s better to get killed in the hands of great Sri Rama than in the hands of Raavana.

Raavana immediately changes his stance and says, “You are a great minister of mine. Very brave and sincere. I am happy that you have accepted.” He is least bothered about the fact that Maareecha is going to get killed.

One should read Raamayana to understand how many statements were made by Maareecha, advising Raavana not to try the foolish act of abducting Sita as that would destroy his entire clan.

Making mistakes is not a problem. But attempting to realize the mistakes on our own or atleast when pointed out by others is an important virtue. Otherwise we will also be donning the cap of Raavana.

సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు

PS: There could be typos and other mistakes in telugu and english, kindly pardon me with big hearts.

The art of restraint

గురు బ్రహ్మ గురుర్ విష్ణుః గురుర్ దేవో మహేశ్వరః

గురు స్సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ తస్మై శ్రీ గురవే నమః

శుక్లాం బరధరం విష్ణుం శశివర్ణం చతుర్భుజం

ప్రసన్న వదనం ధ్యాయేత్ సర్వ విఘ్నోప శాంతయే

శ్రుతి స్మృతి పురాణానాం ఆలయం కరుణాలయం

నమామి భగవత్ పాదం శంకరం లోక శంకరం

ఓం నమః శివాయ

This entire post has been written in Telugu primarily to ensure the usage of correct words. If anyone needs English translation, please let me know and I shall be glad to provide the same.

ఒకానొకప్పుడు కుశుడు అనే మహారాజుకి నలుగురు కొడుకులు ఉండేవారు. అందులో కుశనాభుడు ఒక కొడుకు. కుశనాభుడికి వంద మంది అప్సరసల వంటి కూతుర్లు ఉండేవారు. వారు ఘ్రుతాచి అనే అప్సరస వలన కలిగిన కుమార్తెలు. వారు రోజు ఒక కొండ మీద కూర్చొని చక్కగా పాటలు పాడుకుంటూ ఆనందంగా గడిపేవారు. వారందరూ సుగుణాల రాసులు అందులో మహా అందగత్తెలు.

ఒక నాడు వారు అలా పాటలు పాడుకుంటూ ఉండగా వాయు దేవుడు వారిని చూసి మోహించాడు. వెంటనే వారి దగ్గరికి వెళ్లి వారితో అన్నాడు, “మిమ్మల్ని వివాహం చేసుకుంటాను. మీ అందరికి దేవతా స్థానులు వచేటట్టు చేస్తాను. నా మాట మర్నించి నన్ను పెళ్లి చేసుకోండి.”

ఇది విని వారందరూ ఒకే సారి తమ భావాన్ని వ్యక్తం చేసారు. “తండ్రి పంచన లేని అమ్మాయిలని ఇలా అడగడం మహా తప్పు. ఆడ పిల్లలు తమ తండ్రి ఎంచుకున్న వరుడిని పెళ్లి చేసుకోవాలి కాని ఇలా తమకి నచ్చిన వారితో వివాహం చేసుకోవడము సనాతన ధర్మం ఒప్పుకోదు. మా తండ్రి గారిని సంప్రదించక మాతో ఈ విషయం మాట్లాడినందుకు నిన్ను శపించగల సామర్ధ్యం ఉండి నీ పదవి నుండి నిన్ను తొలగించ గలిగిన నిన్ను శపించక వొదిలి పెడుతున్నాం. దయచేసి ఇక్కడి నుండి వెళ్లిపో.”

ఈ మాటలు విన్న వాయు దెవుడికి ఆగ్రహం వచ్చి వారి శరీరాల నుండి బయటకి వెళ్లి, అంగ వైకల్యం కలిగించాడు. దానితో అందమైన వారి శరీరాలు ఎండు తోటకూర కాడల్లాగ వేలాడిపోయాయి.

వారందరూ ఇంటికి వెళ్లి కూల పడ్డారు. అప్పుడు వారి తండ్రి జరిగిన విషయం అడిగారు. జరిగిన వృత్తాంతం విని తండ్రి అడిగాడు. “అమ్మాయిలూ! మీకు వాయు దేవుడిని శపించాలని అనిపించలేదా?”

“లేదు నాన్నగారు. మనుష్యులకి అన్నిటి కంటే అతి ముఖ్యమైన లక్షణం క్షమా గుణమని మీరు చెప్పారు కదా. అందుకని మేము ఆగ్రహించకుండా వచ్చేసాము.”

ఇది విన్న ఆ తండ్రి ఎంతో మురిసిపోయాడు. వారు చేసిన పనికి చాలా మెచ్చుకున్నాడు. ఓర్పుని మించిన గుణం లేదని చెప్పాడు.

కాని కుశనాభుడు తన పిల్లలకి పెళ్లి చెయ్యాలని నిశ్చయించాడు. ఇలాంటి అందవిహీనులని పెళ్లి ఎవరు చేసుకుంటారని బెంగ పడ్డాడు.

అదే సమయంలొ చూళి అనే ఒక మహర్షికి, ఊర్మిళ కుమార్తె అయిన సోమద అనే గంధర్వ స్త్రీ ఉపచారాలు చేసేది. అలా చాలాకాలం ఉపచారం చేశాక ఒకనాడు ఆ మహర్షి ఆమెతొ, “నేను నీకు ఏమిచెయ్యగలను?” అని అడిగారు.

అప్పుడామె, “నేను ఎవరికీ భార్యని కాను, కాని అపారమైన తపఃశ్శక్తి, బ్రహ్మతేజస్సు కలిగిన నీ వలన, శారీరిక సంపర్కం లేకుండా, మానసికమైన తపఃఫలంతో నాకు కుమారుడు కావాలి.”

అప్పుడు ఆ మహర్షి సంకల్పం చేసి బ్రహ్మదత్తుడు అనే మానస పుత్రుడిని సోమదకి ప్రసాదించారు. బ్రహ్మదత్తుడు పుట్టుక తోనే బ్రహ్మజ్ఞాని.

కుశనాభుడు తన నూరుగురు కుమార్తెలని ఆ బ్రహ్మదత్తుడికి ఇచ్చి వివాహం జరిపించాడు. బ్రహ్మదత్తుడు ఒక్కొక్క అమ్మాయి పాణి గ్రహణం చేస్తూంటే వారి అంగవైకల్యం పోయి, వాళ్ళు మళ్ళి పూర్వ సౌందర్యాన్ని పొందారు.

సర్వే జనాః సుఖినో భవంతు

PS: There could be typos and other mistakes in telugu and english, kindly pardon me with big hearts.